BEYAZ KIR ÇİÇEKLERİ

İstemiyorum iyileşmeyi, güzelim acımla ben, 

Hem, daha güzel!
Zaman damıtıyorken acıyan ruhumu boş kadehlere,
İyiyim acımla ben,
Hem, çok iyi!

Anlamlar, iç içe, halka halka,
Anlam içinde anlam, içinde yine anlam, 

Sonsuz bir içkinlik...

Eşleşmek istiyor sorular, cevaplar yok, 

Karışmış her şey, beynim duman altı,
Gözler görmüyor, sağır kulaklar,
Karışmış her şey, kafam bi dünya.

Arıyor cevaplarını sorular,
Huzuru için kavuşmanın.
Ya sonra, biter mi anlamsızlıklar?
Sonrası bir yürüyüş mavi ufka,
Zamansız bir an birikintisinde.
Hava sakin, saçlarımda hafif esinti,
Üzerimde beyaz kır çiçekleri, kokulu...

Yorgun muyum?
Hem de çok!
Ama, değil yürümekten;
Aramaktan gerçeği.
Sorularım yorgun,
Cevaplar suskun.
Türküsünü söylüyor bastığım topraklar, 

Yüreğime yoldaş mısraların tınısı kulağımda. 

Gece rengi bir okyanus, çekiyor ayaklarımdan, Yavaş yavaş, en derinlere,
Yüzüyor beyaz kır çiçekleri, kokulu...



 Hafize Şener Bilgiç
 15.06.2018 İstanbul
Karakedi Kültür, Sanat ve Edebiyat Dergisi,Sayı:20 2018